Powszechność ruchu. Od XII w. miała miejsce prawdziwa eksplozja żeńskiego ruchu zakonnego, obejmującego tysiące bardziej sformalizowanych wspólnot, skupionych w zorganizowane klasztory pozostające pod kośc. kontrolą i protekcją, a także wyraźnie wzrastającą liczbę małych wspólnot ulokowanych gł. w miastach, często w zasięgu oddziaływania klasztorów mendykanckich. Członkowie tych wspólnot, kobiety i mężczyźni, tworzyli czasem bractwa pokutne, naśladując w warunkach świeckiej codzienności trybem życia, a także ubiorem, życie zakonne. U schyłku XIII w. ruch ten został sformalizowany, tworząc tzw. trzecie zakony mendykanckie (tercjarze). Wspólnoty żeńskie w pełni “klasztorne” i mniej czy bardziej półzakonne zachowały swe znaczenie do końca średniowiecza (np. działalność Katarzyny ze Sieny). W późnym średniowieczu ważną rolę odegrały brygidki.

- Kreskówki

- Bajki do pobrania

Zostaw odpowiedź

Musisz się zalogować aby móc komentować.